‘Hoe gaat het met mijn lichaam?’ Vol vertrouwen in haar deskundigheid lag ik op haar tafel terwijl haar handen mijn innerlijke energietoestand aftastten.

‘Het geeft het niet prijs.’

‘Hoezo, het geeft het niet prijs? Dat is toch niet mijn gewoonte?’

‘Nee. Het geeft het niet prijs. Van je ouders. Je geeft het niet prijs en je betaalt er een hoge prijs voor.’

‘Wat is die ‘het’? En is het van mij of is het van mijn ouders? Of draag ik het van mijn ouders?

‘Ik weet het niet. Het geeft het niet prijs.’

Ik was wel en niet verbaasd tegelijkertijd. Mijn lichaam is een open boek bij een behandeling, altijd blij om gezien, gevoeld en begrepen te worden. Zelf ben ik een spraakwaterval tijdens zo’n sessie. Ik had me voorgenomen om deze keer wat minder te vertellen. Gewoon als experiment. Om te zien wat er dan zou gebeuren. En dat is dan het eerste wat ik te horen krijg. Je krijgt wat je creëert. Wel een beetje grappig, kon ik niet nalaten om te glimlachen.

‘Het is tijd dat je er vanaf geraakt. Je ouders trekken aan jou.’

‘Dat is waar, maar het is een beweging in twee richtingen toch?’ Na al het werk dat ik al heb gedaan, blijft de trekkracht verstoringen in mijn eigen lichaam creëren.’

Ik was niet in paniek, teleurgesteld of kwaad. Er zijn vele lagen die mogen doorgrond worden. Dit was gewoon nog een andere laag. ‘It’s all about levels’, zei mijn leraar Michael Barnett, een zin die ik al dikwijls in mezelf heb herhaald en die rust brengt.

‘Is het van mij of van hen? Het voelt niet als van mij, maar wel dat ik het bij hen voel en meedraag en het me op één of andere manier heb eigen gemaakt. Misschien kan ik het bekijken alsof ik het heb geleend en dat de leentijd is verlopen.’

‘Het wordt tijd dat je ervan af geraakt. Het houdt je tegen.’

‘Het zou helpen als het geheim dat als achtergrondruis steeds aanwezig is, zou vrijkomen.’

‘Zeker, het zit als een stug stuk in je lijf. Het vertraagt en verlamt je. Volgens mij gaat het niet lang meer duren voor het aan het licht komt.’

‘Alles komt aan het licht. Ik wil niet de enige zijn die het weet.’

Ik was niet van plan om te wachten. Dat Stugge Stuk interesseerde en intrigeerde me. Ik vind het een mooie titel voor een boek of een blog en heb de neiging om het met een hoofdletter te schrijven. Het Stugge en het Soepele bestaan naast elkaar in mij. Ik ken ze allebei. Hoogtijd om het stugge wat extra aandacht te geven en meer te doorgronden. Dat is geen corvée voor mij. Ik ben gek op dit soort ontrafelprocessen.

Het Stugge Stuk is de taal van het lichaam dat haar boodschap op een unieke manier brengt, maar verborgen in een codetaal die we mogen leren ontcijferen. Wat vertelt jouw Stugge Stuk jou?

‘Hoe begin ik aan dat Stugge Stuk? Hoe ouder mijn ouders worden, hoe duidelijker het voor mij wordt hoe hun patronen in uiterste subtiliteit in mij zijn ingesleten alsof het de mijne zijn. Ik heb ze me wel eigen gemaakt. Het is tijd dat ze vrijkomen. Alle voorbereidingen zijn al afgerond. Nu nog enkele stappen. Wat moet ik ervoor doen?’

‘De prijs is te hoog. Je lichaam lijdt eronder. Het is tijd dat het stopt.’

‘Misschien moet ik naar de patronen kijken die zich steeds in mezelf herhalen’, mompelde ik enigszins in mezelf.

‘Ga terug naar je kindertijd, maak er werk van. Zoek die patronen waar je op het eerste zicht niet meer mee bezig bent,’ zei de bemoedigende stem achter de handen die het Stugge Stuk hadden ontdekt.

‘Daar heb ik veel goesting in. Als een Sherlock Holmes zal ik het raadsel oplossen. Let op mijn woorden.’

In mijn opleidingen vergelijk ik het overnemen van de ouderlijke patronen met een stukje stof. De stof lijkt op het eerste zicht een egaal stuk. Met een meer gerichte blik zie je hoe alle draadjes heel fijn met elkaar zijn verweven. Zo fijn dat het ons nog nauwelijks opvalt. Op die manier zit wat we bij onze ouders hebben gezien in ons verweven. Sommige draadjes zijn heel bruikbaar en gunstig. Andere draadjes brengen oneffenheden in het patroon naar boven. Ze vallen niet altijd direct op. Het is dé kunst om onze eigen stof te weven, met de draadjes die wij zelf hebben gecreëerd. Met het ontrafelen van ons oude weefpatroon en het creëren van een nieuw kunnen we jaren zoet zijn tot we uiteindelijk dichter bij onze eigenheid komen.

Systemische opstellingen of familieopstellingen kunnen helpen door licht te schijnen op datgene wat je wel voelt, maar waar je de vinger niet kunt op leggen. Ze tonen de emotionele pijn, maar ook de weg uit die pijn. Ze tonen het verleden, maar ook de weg in het heden. Als we de plaats in het nu durven (her)innemen, kunnen de ouders ouders zijn en de kinderen kinderen. De pijn is verzacht of verdwenen.

Een nieuwe reeks familieopstellingen gaat van start.

Met levenslustige groeten

Hilde Van Bulck