Sinds een tweetal maanden ongeveer heb ik besloten om de manier te veranderen waarop ik mijn boodschappen doe. Ik ben het beu om na het winkelen een halve vuilnisbak te vullen met plastic verpakkingen die niet nodig zijn, dat de kwaliteit van groenten en fruit steeds waterachtiger wordt, witte selders minder seldersap produceren, de bloemen die ik koop de dag zelf al hun kopje laten hangen, de smaak van om het even welk eten niet te vergelijken is met de smaken waarmee ik ben grootgebracht en de rekening elke week een stretch-beweging in de hoogte maakt ook als ik me aan mijn boodschappenlijstje houd, iets wat ik meestal doe. En ook al is het personeel professioneel vriendelijk en correct in de supermarkt, er was iets dat ik miste.
Sinds twee maanden staat er op dinsdagochtend met stip in mijn agenda: ‘naar de markt’. Een heel oude gewoonte die ik opnieuw heb ingevoerd. Met enkele boodschappentassen aan de hand verken ik de markt en vink ik mijn boodschappenlijstje af. Groenten, fruit, vlees, vis en bloemen zien er allemaal beter uit. Ze smaken ook beter. En vooral ze geven me meer zin om ervan te proeven. Behalve van de bloemen dan. Ik word levendig aangesproken met ‘madammeke’ en enthousiast uitgewuifd tot de volgende keer. De dienstbaarheid aan de klant is zichtbaar en men toont dat men mij als klant kent en kan inschatten. In al die jaren dat ik naar de supermarkt ga, heb ik geen ervaring met dat soort warme contacten.
Misschien wat hoogmoedig van mij dacht ik in het verleden dat naar de markt gaan niet meer nodig was. Wat heb ik me vergist. Het is een super ervaring en goed voor de dagelijkse stappen die ik wil behalen, want de kramen die ik nodig heb liggen wat verder uit elkaar.
Aan de rand van de markt staat een grote kapel. Ze wordt kapel genoemd, maar ze heeft voor mij de allure van een kerk. Het portaal van die kerk trekt me dikwijls aan als ik er voorbij kom, alsof ze me wil uitnodigen. Af en toe stap ik er eens binnen. Zo ook vanmorgen. Een toegewijde dame was de bloemen aan het schikken en droeg een beetje later een emmer naar de sacristie. Ik vermoed dat ze een beetje had gepoetst. De kapel ziet er picobello in orde uit. Netjes geschilderd, alles in goede staat en overvloedig gedecoreerd.
Ik zet me neer op de tweede rij, op de eerste stoel van de rij gezien vanuit de middengang. Het is er aangenaam rustig en sereen. Tussen de zachte muziek op de achtergrond hoor ik een liedje van lang geleden dat ik tot mijn eigen verbazing nog kon meezingen. Ik werd er blij van. Nu ontsnapt me hoe het heet.
Ik besluit mijn dagelijkse ochtendafstemming in deze kapel te doen voor ik mijn boodschappentassen ga volladen op de wekelijkse markt.
Ik stem me af, in stilte, steeds meer in contact met mijn essentie. In één lijn. Op één punt. Gedragen, geliefd, gesteund en geïnspireerd. Het ging vanzelf. Alsof de energie van de kapel blij was dat ik er gebruik van maakte. Net zoals ik blij was.
Na een tijdje was het rond. Terwijl ik naar buiten stapte, voelde ik me opgeladen als een splinternieuwe batterij. Het belooft een goede dag te worden, flitste er door mijn hoofd. Zou het een idee zijn om ‘s morgens een keertje meer naar hier te komen om me af te stemmen? Mijn hart knikte ja.
Met gemakkelijke tred, liep ik naar mijn eerste kraam. Zeven pakken bloemen heb ik voor € 12 gekocht. Om mijn huis op te fleuren, zoals ik opgefleurd was in de kapel. Nu richting groentekraam. ‘Wa zal’t zijn, madammeke?’ Wat een mooie vraag.
Op het eerste zicht gaat dit schrijven vooral over de markt, maar mijn boodschap gaat ook over iets anders. Wat is het eerste dat jij ‘s morgens doet? Maak jij ‘s morgens tijd voor afstemming? Afstemming? Wat is het? Hoe doe je het? Wat is het nut ervan? En vooral, waarop stem je je af? Kan het voor jou een dagelijkse gewoonte worden, net zoals tanden poetsen?
In de kapel heb ik me afgestemd op een veld dat me oplaadt voor de dag. Een veld waarin ik me bewust ben van wie ik ben. Een veld van waaruit het gemakkelijker is om verstorende elementen in mijn leven los te laten. Een veld waarin ik blij en vreugdevol wordt over het leven, in het algemeen en mijn bestaan in het bijzonder. In dat veld opent mijn hart zich voor de mogelijkheden die het leven me aanreikt. Ik word erin geheeld en opgetild. Het laadt mijn batterijen op zonder dat ik elektriciteit verbruik. Moet je daarvoor naar een kapel gaan? Uiteraard niet. Het veld is alomtegenwoordig en dus ook overal beschikbaar.
In alle activiteiten die ik organiseer, om het even voor wie ze bestemd zijn, werk ik vanuit dit veld. Telkens opnieuw mag ik getuige zijn van de groei en de vreugde, en ook de worstelingen, die mijn cursisten ervaren. De worstelingen duiken enkel op als je je verzet tegen de levensenergie, de groei en de vreugde. Ze verdwijnen als je in afstemming gaat met het veld van bewust-zijn.
De geplande activiteiten gaan over de afstemming die zo broodnodig is in tijden waarin turbulentie het hoofdthema van het nieuws is. Het is een uitnodiging, voor jou, beste lezer, om deel uit te maken van de groeiende groep mensen die wakker wordt in het veld van bewust-zijn.
Ik ontvang je graag met open armen op een van de activiteiten van het najaar.
Met levenslustige groet
Hilde Van Bulck