De helft van het jaar is ondertussen voorbij, maar het is voor mij al een rijk en een verrijkend jaar geweest. Ik ben er meerdere keren op uit getrokken om een studie- of rustpauze in te lassen. Een ervan, drie weken deelnemen aan het opstellingenretreat van Constellators International in Malta, heeft me een boost gegeven, niet dat ik die echt nodig had op dat moment, maar een totale onderdompeling voor een zo lange tijd in de wereld van systemische opstellingen doet iets met een mens. Niet alleen heb ik vele interessante en lieve collega’s van over de hele wereld ontmoet, maar ik keek ook anders naar mezelf. Mijn zelfbeeld als opsteller veranderde. Ik zag mijn waarde, mijn expertise tussen die van de anderen. Ik zag wat ik tot hiertoe al bijgedragen had in het ontplooien van het systemisch werk in mijn velden van interesse. Het is niet niks. Meer dan ik ooit had bedacht. Ik zag de resultaten van mijn hele groeiproces. Het raakte mijn hart. In ontroering, erkenning van mezelf, in nederigheid en eenvoud. Het raakte mijn ziel die zachtjes fluisterde: ‘Je had het nog niet door. Nu wel.’ Er is nog veel potentieel dat ruimer mag gedeeld worden.
Mijn ziel fluisterde: ‘Je had het nog niet door. Nu wel.’
De laatste jaren heb ik stevige uitdagingen gehad op het gebied van mijn fysieke gezondheid. Sinds april laat een van mijn knieën me dag en nacht voelen dat ze niet in topvorm is. Ze schaamt er zich niet voor om me al drie maanden uit mijn nachtelijke dromen te houden en mijn bewegingsmogelijkheden te beperken. De pijn is soms niet harden. De zoektocht naar heling en verbetering is een uitdagende, maar uitermate boeiende reis.
Vele jaren geleden werd me een opstelling cadeau gedaan waarin vier hoofdthema’s naar voren kwamen die mijn leven zouden vorm geven en waarin ik me zou bekwamen. De eerste drie heb ik allemaal doorlopen en ik heb er veel wijsheid en kennis aan over gehouden. Het vierde levensthema was een bewuste verdieping in de fysieke gezondheid. Wel, ik zit er al een paar jaar middenin. Vooraleer je zou denken dat ik nu aan het klagen ben, moet ik die gedachtengang toch eventjes halt doen houden.
Net zoals andere uitdagingen dienen fysieke kwalen niet om je te ergeren, maar om je bewuste ZIJN te verruimen. Die verruiming gaat wel gepaard met vele ‘oeis’ en ‘ahs’, maar het is een intrigerende zoektocht tussen verschillende leefwerelden. De reguliere geneeskunde die me zonder verpinken vertelt, dat er niets aan te doen is en mijn intuïtie die me iets anders vertelt. Het is niet altijd eenvoudig om die laatste weg te volgen en de boodschappen juist te begrijpen, maar de stap voor stap verbetering in de intensiteit en de frequentie van de pijn, is een bevestiging van het te volgen pad. Zoals altijd draait het universum rond je heen en leidt je niet enkel naar je zelfhelend vermogen, maar ook naar personen met een bijzondere kennis of werkwijze op dit terrein. Een pad om te volgen dus.
Je fysieke kwalen dienen niet om je te ergeren, maar om je bewuste ZIJN te verruimen.
Net zoals vorig jaar met mijn hartslagaders, toont mijn lichaam, nu in een andere functie, dat de heftige situaties uit mijn persoonlijke verleden achter de rug zijn en dat het lichaam nu de kracht heeft om het via zogenaamde mankementen opnieuw in een gezondere conditie te brengen. Het heeft er nu de energie voor en de omstandigheden zijn er gunstig voor. Zo zie ik het. Mezelf verdiepen in de materie maakt ruimte vrij, koppelt me los van oude patronen en een niet meer dienstbaar bewustzijn. De twee laatste zijn eigenlijk niet juist. De patronen en het oude bewustzijn waren al zo goed als los. Anders zou het nieuwe niet kunnen indalen. Ik kan enkel in nederige waarneming dankbaar zijn voor zoveel genialiteit. Wat ben ik rijk.
Ik zeg ‘JA’ tegen de invitatie.
De grootste rijkdom die ik deze zomer heb ervaren, is echter van een totaal andere aard. Het was al jaren geleden, het was niet gepland en het kwam totaal onverwacht. Een eenvoudig voorstel. Een uitnodiging om mee te gaan kamperen. In de Ardennen, aan de oevers van de Semois. Mijn knie indachtig, vroeg ik me af of dit wel een goed idee was, maar dertig seconden later, zei ik ‘ja’ tegen deze invitatie. Wat is er helender dan de natuur? Wat is krachtiger dan de natuur? Overnachten in een jungletent die uitkijkt op de voorbij kabbelende Semois. Sluiers van dauw die ‘s morgens boven de rivier zweven. Een koppeltje zwanen die me regelmatig bezoeken in de inham aan mijn kampeerplaats. Eendjes die samen stoeien, een workout doen tegen de stroom in of die demonstreren waar de vliegtuigbouwers hun inspiratie vandaan hebben gehaald. Een otter die een dode takkenstelsel komt inspecteren. Toeristen die in hun kayak voorbij drijven.
Een blije herinnering dook op alsof deze situatie een mini replica was van mijn verblijf in het Amazonewoud jaren geleden, vlak aan een rivier, weliswaar zonder toeristen. Van ‘s morgens tot ‘s avonds omringd worden door groen, doet elke behoefte aan een digitaal scherm verdwijnen. Het scherm waar ik middenin zat, bevond zich driehonderdzestig graden rondom mij. Altijd actueel, nooit vervelend. Een natuurlijke detox. Ik had niets anders nodig. Ik had nog weken kunnen blijven. Ik was net terug van een luxueuze vakantie aan zee. Toch was mijn luxe hier veel groter. Het was de eenvoud van alles dat me de rijkste vrouw van deze zomer maakte. Goed om weer te beseffen dat we zoveel dingen doen die niet verbonden zijn met de natuur. Nochtans zit er een magisch, onzichtbaar, maar wel voelbaar helend proces in. Rijkdom in eenvoud. Dat is de grootste luxe. Ik ben dankbaar.
Met levenslustige groet
Hilde Van Bulck